Pytanie „jakie gogle VR do szkoleń” jest przedwczesne, dopóki nie wiadomo, co sprawia, że dwadzieścia sztuk da się ogarnąć, a nie że staną się utrapieniem, a odpowiedź niewiele ma wspólnego z rozdzielczością. Prowadzimy darmową bazę ponad 70 gogli VR i okularów AR z parametrami, które realnie decydują o wdrożeniu, a po kolejnych wdrożeniach wracają wciąż te same cztery pozycje.
Sześć klas, bo jedna tabela by kłamała
Autonomiczne gogle VR, gogle podpinane do komputera, przemysłowe okulary AR noszone pod hełmem i okulary AI z kamerą, ale bez ekranu, nie są odmianami jednego produktu. Wciśnięte w jedną tabelę dają wiersze puste dla połowy urządzeń i bez sensu dla reszty.
Dlatego baza dzieli sprzęt na sześć klas (VR autonomiczne, VR do PC, AR przemysłowe, spatial computing, przeglądarki AR i okulary AI), a każda klasa ma własny zestaw wierszy. Kiedy parametr naprawdę nie dotyczy danej klasy, narzędzie tak właśnie pisze, zamiast pokazywać kreskę. „Nie dotyczy tej klasy” i „producent tego nie podaje” to dwa różne komunikaty, a decyzja zakupowa potrafi zależeć od tego, który z nich widzisz.
Każda liczba ma źródło, a pożyczone są oznaczone
Większość danych pochodzi ze stron producentów. Część producentów po prostu nie publikuje wartości, o które pytają kupujący: Apple nie podaje rozdzielczości na oko, a HTC i PICO wagi urządzenia. W takich miejscach pokazujemy pomiar wykonany przez kogoś innego, oznaczony znakiem ≈ i linkiem do autora pomiaru.
To oznaczenie jest istotne. Pożyczony pomiar bywa użyteczny i powinien być widoczny, ale nie może udawać deklaracji producenta. Niczego w tej bazie nie szacujemy sami. Przy każdym urządzeniu jest też data ostatniej weryfikacji danych, więc widzisz, jak świeże jest to, co czytasz.
Cztery parametry, które decydują o wdrożeniu
Kiedy spojrzeć, po czym ludzie faktycznie filtrują, rozdzielczość pojawia się rzadko. O tym, czy dwadzieścia sztuk gogli da się ogarnąć, czy staną się utrapieniem, decydują cztery rzeczy:
- Zarządzanie urządzeniami — konsola, która wypycha aplikację na wszystkie sztuki bez dotykania ich. Bez tego aktualizacja dwudziestu gogli to dwadzieścia ręcznych aktualizacji.
- Tryb kiosku — urządzenie startuje prosto do Twojego szkolenia i do niczego innego, więc nikt nie zawędruje do przeglądarki ani do sklepu. Rozbieramy to w tekście tryb kiosk w goglach szkoleniowych.
- Wymienne wkładki twarzowe — zmywalna powierzchnia między twarzami, czyli kwestia higieny w chwili, gdy sprzęt jest współdzielony. Zobacz higiena gogli VR na współdzielonych stanowiskach.
- Praca autonomiczna — brak kabli w sali pełnej uczestników, brak komputera przy każdym stanowisku i możliwość przeszkolenia brygady w rogu magazynu zamiast w laboratorium.
Filtry w narzędziu stoją dokładnie na tych czterech pozycjach i to świadoma różnica wobec serwisów konsumenckich, zoptymalizowanych pod kogoś, kto wybiera jedne gogle dla siebie.
Gdzie w tym wszystkim jest passthrough w kolorze
Kolorowy passthrough decyduje o tym, czy gogle w ogóle nadają się do mixed reality: pokazują realne pomieszczenie przez kamery urządzenia, więc cyfrową instrukcję można nałożyć na prawdziwą maszynę, a uczestnikowi podać w trakcie ćwiczenia realny przedmiot. Ma go większość dzisiejszych gogli autonomicznych, ale starsze modele już nie: Quest 2, Quest 1 i Vive Focus 3 pokazują obraz tylko w skali szarości, a rodzina Pico Neo 3 nie ma passthrough w ogóle. Dlatego baza rozróżnia kolor i skalę szarości zamiast stawiać „tak/nie”: czarno-biała kamera śledząca nie jest funkcją mixed reality, a filtr, który udaje, że jest, wyśle Cię po zły sprzęt.
Dedykowane okulary AR to osobna kategoria z innymi parametrami (lżejsze, noszone w terenie, z dużo mniejszym polem wyświetlania), a baza trzyma je jako własne klasy, zamiast mieszać do tabeli VR. Warto też pamiętać, że AR wcale nie wymaga okularów: współczesne telefony i tablety radzą sobie z nim dobrze, a to często najtańszy sposób, żeby postawić instrukcję krok po kroku przed technikiem stojącym przy maszynie. Oba podejścia porównujemy w tekście AR vs VR w szkoleniach: co do czego.
Co polecamy, powiedziane wprost
Większości firm polecamy Meta Quest. Nie dlatego, że konkurencja jest słaba, tylko dlatego, że to najszerzej dostępny i najczęściej wdrażany sprzęt, na nim przetestowaliśmy najwięcej naszych kursów i pod niego są dostrojone nasze aplikacje, więc to zestaw, w którym wszystko działa od pierwszego dnia.
To rekomendacja, a nie zamknięcie. Nasze kursy działają również na goglach PICO i HTC VIVE, bo budujemy je na otwartych standardach XR, a nie na SDK jednego producenta. Jeśli jakiś kurs nie działa na sprzęcie, który już masz, odezwij się do nas, zanim wymienisz flotę. A gdy szkolenie bardziej pasuje do telefonu niż do gogli, aplikacja AR na iOS i Androida jest równie sensowną odpowiedzią na ten sam problem.
Jak z niej korzystać
Odfiltruj to, czego wymaga Twoje wdrożenie, otwórz dwa–trzy modele i wyślij je do porównywarki urządzeń XR, żeby zestawić parametry wiersz po wierszu. Każde urządzenie ma też własną stronę z pełną tabelą, datą weryfikacji i, tam gdzie ją mamy, naszą opinią o tym, do czego się nadaje.
Jeśli zapamiętać jedno z tych filtrów: kupuj pod drugi rok, nie pod pierwszy. Gogle, które łatwo zaktualizować, wyczyścić i zablokować, kosztują tyle samo pierwszego dnia, a znacznie mniej w dwunastym miesiącu.
